دل هر ایرانی که برای ایران نمی طپد بهتر است که هرگز نطپد.

ذرات تا بينهايت ادامه دارند...
پنجم اسفند 81, يكصدمين سال تولد بزرگ مردي بود كه داستان زندگي اش نموداري از يك پژوهشگر به تمام معني است.
در تمام حيات مقدسش يك لحظه هم فكر توقف و سكون به ذهنش راه نداد. دانشمندي با خصوصيات ناب ايراني: استعداد , تلاش و پشتكار بي پايان همراه با تعصب ملي.
نوشته زير گوشه اي از زندگي ايشان به همراه تئوري معروفش در مورد بي نهايت بودن ذرات است.
دكتر محمود حسابي در سال 1281 در تهران متولد شد. در پنج سالگي همراه با خانواده اش عازم بيروت شد. پدرش »مغر السلطنه« كنسول ايران در شامات بود ولي پس از مدت كوتاهي خانواده اش را براي هميشه ترك كرد و به تهران بازگشت. بدين ترتيب دكتر حسابي در غربت, آواره و طرد شده همراه با مادر و برادرش در خانه حاج علي تفرشي نگهبان سفارتخانه ايران در بيروت به سختي روزگار مي گذرانيد. ولي در اين دوران سختي از تحصيل غافل نماند و تحصيلات متوسطه را در كالج آمريكايي و بعد تحصيلات عاليه دانشگاهي را در رشته ادبيات دانشگاه بيروت گذراند. پس از آن به تحصيل در رشته راه و ساختمان, سپس معدن و بعد رياضيات و ستاره شناسي در بيروت پرداخت و در همه اين رشته ها موفق به اخذ مدرك مهندسي شد.
در سال 1305 براي تحصيل حقوق وارد دانشگاه سورين شد و پس از طي دو سال اين رشته به گذراندن رشته پزشكي و ادامه تحصيل در رشته رياضيات و ستاره شناسي و سپس اخذ مدرك مهندسي برق از دانشكده برق پاريس پرداخت. در طي اين مدت از طريق كار در يك دفترخانه اسناد رسمي در بيروت, يك آزمايشگاه بيولوژي و راهسازي براي يك شركت فرانسوي در لبنان, يك بيمارستان و سپس راه آهن برقي در فرانسه زندگي را مي گذراند.
تا اينكه يك روز به اين فكر افتاد كه »چرا شغلهايي كه تاكنون داشته ام باعث رضايت خاطر من نشده اند؟« براي يافتن پاسخ به سراغ استادش دكتر ژانه رفت و دكتر ژانه او را به سمت پرفسور فابري استاد دانشگاه سورين و فيزيكدان معروف راهنمايي كرد. وي پس از پذيرفته شدن در امتحان مربوطه به اين رشته قدم به وادي فيزيك گذاشت و با تلاش زياد پس از سه سال موفق به اخذ دكتراي فيزيك از دانشگاه سورين شد. (در سن 27 سالگي). در همان زمان از ميان پانزده هزار نفر داوطلب بعنوان يكي از پنج نفري كه پاي درس انيشتين مي نشستند انتخاب شد و در پرينستون امريكا با اين مرد بزرگ روبرو شد و يكسال بعد تئوري »تئوري بي نهايتي ذرات« خود را ارائه داد و با راهنمايي انيشتين و تحقيقات در دانشگاه شيكاگو توانست آن را به نظريه اي زيبا و قابل دفاع تبديل كند و اين نظريه را بطور دقيق براي دانشمندان بزرگ ديگري چون بورن, فرمي و شرودينگر شرح داد. و سپس نشان »كوماندور دولا لژيون دونور« را كه بزرگترين نشان علمي دانشگاه فرانسه است دريافت كرد. زمان بازگشت به دانشگاه پرينستون انيشتين او را به جانشيني كرسي خود در اين دانشگاه برگزيد و افتخار بزرگي را نصيب او كرد.
پس از يكسال تحقيقات در اين كرسي و اين دانشگاه به فكر بازگشت به وطن و خدمت به وطن افتاد و پس از سالهاي طولاني قدم به خاك ايران گذاشت. او در ايران با سختي و مشقات فراوان موفق به كارهاي علمي بسيار شد از جمله: تأسيس دارالمعلمين تهران, ساخت اولين راديو در كشور, تأسيس دانشسراي عالي و تدريس فيزيك و مكانيك در آن, ايجاد اولين ايستگاه هواشناسي, نصب اولين دستگاه راديولوژي (براي برادرش دكتر محمد حسابي), بنيان گذاري فرهنگستان زبان ايران, نقشه برداري و احداث راه آهن تهران شمشك, تأسيس دانشگاه تهران و رياست و تدريس در اين دانشگاه, تأسيس مركز عدسي سازي اپتيك كاربردي در دانشگاه تهران, برپايي اولين رصدخانه نوين در ايران, پايه گذاري مدارس عشايري در كشور, تأسيس انجمن ژئوفيزيك ايران, پايه گذاري مركز تحقيقات اتمي و تأسيس راكتور اتمي دانشگاه تهران, تأسيس مركز مدرن تعقيب ماهواره در شيراز, تأسيس انجمن فيزيك ايران و....
در تمام مدت خدمت به وطنش از كارهاي علمي چون عضويت در كنگره رياضيات اسلو در نروژ, عضويت در كنفرانس علمي پرينستون, عضويت در هيات تحقيقاتي انستيتو تحقيقات هسته اي شيكاگو, عضويت در آكادمي علوم نيويورك, عضويت در كنفرانس اتمي ژنو, عضويت در انجمن فيزيك اروپا و امريكا و... غافل نبود.
او در سال 68 بعنوان مرد علمي سال جهان انتخاب شد و در سال 71 در حاليكه هنوز صاحب كرسي

و استاد دانشگاه تهران بود در ساعت 30/7 صبح دوازده شهريور در بيمارستان دانشگاه ژنو پس از
يك دوره بيماري در گذشت. راهش پر رهرو و روحش شاد!
خلاصه اي از تئوري معروف او:
دكتر حسابي يكبار تابستان براي مدت كوتاهي به ايران بازگشت و در خانه اي متعلق به آقاي جماراني تابستان را سپري مي كرد و در همين ايام در حين مطالعات به اين فكر افتادند كه »علت وجود خاصيتهاي ذرات اصلي بايد در اين باشد كه اين ذرات بي نهايت گسترده اند و هر ذره اي در تمام فضا پخش است و نيز هر ذره اي بر ذرات ديگر تاثير مي گذارد«. به اين ترتيب به فكر آزمايشي افتاد كه اين نظريه را اثبات و يا نفي كند . او با خود فكر كرد اگر اين تئوري صحيح باشد بايد چگالي يك ذره مادي به تدريج با فاصله از آن كم شود و نه اينكه يك مرتبه به صفر برسد و نبايد ذره مادي شعاع معيني داشته باشد. پس در اينصورت نور اگر از نزديكي جسمي عبور كند بايد منحرف شود و پس از اينكه محاسبات مربوط به قسمت تئوري اين نظريه را به پايان رسانيد پس از بازگشت به امريكا به راهنمايي پرفسور انيشتين در دانشگاه پرنيستون به تحقيقات در اين زمينه پرداخت. پرفسور انيشتين قسمت نظري تئوري را مطالعه كرد و دكتر حسابي را به ادامه كار تشويق كرد. دكتر حسابي به راهنمايي پرفسور انيشتين به تكميل نظريه پرداخت سپس يك سال ديگر در دانشگاه شيكاگو به كار پرداخت و آزمايشهايي در اين زمينه انجام داد. وي با داشتن يك انتر فرومتر دقيق توانست فاصله نوري را در عبور از مجاورت يك ميله اندازه بگيرد و چون نتيجه مثبت بود آكادمي علوم آمريكا نظريه دكتر حسابي را به چاپ رسانيد. برخي همكاران از نامأنوس بودن و جديد بودن اين فكر متعجب شدند و برخي از اين نظريه استقبال كردند.
شرح آزمايشهاي انجام شده و نتيجه آن:
در اثبات اين نظريه اگر در آزمايش, نور باريك ليزر از مجاورت يك ميله وزين چگال عبور داده شود, سرعت نور كم مي شود. در نتيجه پرتو ليزر منحرف ميگردد. هرگاه پرتو ليزر بطور مناسبي از ميان دو جسم سنگين كه در فاصله اي از هم قرار دارند عبور داده شود انحراف آن هنگام عبور از مجاورت جسم اول و سپس از مجاورت جسم دوم به خوبي معلوم ميشود و اين انحراف قابل عكسبرداري است.
اين آزمايش گسترده بودن ذره را نشان مي دهد. بر طبق اين آزمايش انحراف زياد پرتو ليزر فقط در اثر پراش نبوده بلكه مربوط به جسم است. بر حسب اين نظريه هر ذره, مثلاً الكترون, كوارك يا گلويون نقطه شكل نيست بلكه بي نهايت گسترده است و در مركز آن چگالي بسيار زياد بوده و هر چه از مركز فاصله بيشتر شود آن چگالي بتدريج كم مي شود. بنابراين يك پرتو نور از يك فضاي چگالي عبور كرده و شكست پيدا ميكند و انحراف مي يابد.
اختلاف تئوري بي نهايت بودن ذرات با تئوريهاي قبلي:
در تئوريهاي قبلي هر ذره قسمت كوچكي از فضا را در بر دارد يعني داراي شعاع معيني است و خارج از آن اين ذره وجود ندارد ولي در اين تئوري ذره تا بي نهايت گسترده است و قسمتي از آن در همه جا وجود دارد. در تئوريهاي جاري نيروي بين دو ذره از تبادل ذرات ديگر ناشي مي شود و اين نيرو مانند توپي در ورزش بين دو بازيكن رد و بدل مي شود و اين همان ارتباطي است كه يبن آنها حاكم است و در تئوريهاي جاري تبادل ذرات ديگري اين ارتباط ميان دو ذره را ايجاد ميكند. مثلاً نوترون كه بين دو ذره مبادله مي شود, اما در تئوري دكتر حسابي ارتباط بين دو ذره همان ارتباط گسترده ايست كه در همه جا بعلت موجوديت آنها در تمام فضا بين آنها وجود دارد.
ارتباط اين تئوري با تئوري نسبيت انيشتين:
تئوري انيشتين مي گويد: خواص فضا در حضور ماده با خواص آن در نبود ماده فرق دارد, به عبارت رياضي يعني در نبود ماده, فضا تخت است ولي در مجاورت ماده فضا انحنا دارد. اگر بگوييم يك ذره در تمام فضا گسترده است در هر نقطه از فضا چگالي ماده وجود دارد و سرعت نور به آن چگالي بستگي دارد به زبان رياضي به اين چگالي مي توان انحناي فضا گفت.
ارتباط فلسفي اين تئوري با فلسفه وحدت وجود:
در اين نگرش همه ذرات جهان بهم مرتبط هستند. زيرا فرض بر اين است كه هر ذره تا بي نهايت گسترده است و همه ذرات جهان در نقاط مختلف جهان با هم وجود دارند.يعني در واقع قسمت كوچكي از تمام جهان در هر نقطه اي وجود دارد.

توصیه های غول نرم افزار جهان

بیل گیتس، مالک و رئیس سابق"مایکروسافت"، طی یک سخنرانی که  در یکی از دبیرستان‌های امریکا انجام داد، نکاتی را خطاب به دانش‌آموزان یادآور شد و گفت: "در دبیرستان خیلی چیزها را به دانش‌آموزان نمی‌آموزند".
بیل گیتس فردی است که موفقیت های چشمگیرش زبانزد خاص و عام است و می توان از تجربیات و نگرش های اندیشمندانه اش درس گرفت. او هفت اصل مهم زندگی که دانش‌آموزان در هیچ دبیرستانی فرا نمی‌گیرند، را بدین شرح بیان کرد :
اصل اول: در زندگی، همه چیز عادلانه نیست، بهتر است سعی کنید با این حقیقت کنار بیائید.
اصل دوم: دنیا برای عزت نفس شما اهمیتی قایل نیست و شما خودتان باید در بدست آوردن آن تلاش کنید. در این دنیا از شما انتظار می‌رود که قبل از آنکه نسبت به خودتان احساس خوبی داشته باشید، کار مثبتی انجام دهید.
اصل سوم: پس از فارغ‌التحصیل شدن از دبیرستان و استخدام، کسی به شما مبلغ فوق‌العاده زیادی پرداخت نخواهد کرد. به همین ترتیب قبل از آنکه بتوانید به مقام معاون ارشد، با خودرو مجهز و تلفن همراه برسید، باید برای مقام و مزایایش زحمتی در حد انتظارات خودتان برای کسب موفقیت های آینده تان بکشید.
اصل چهارم: اگر فکر می‌کنید، آموزگارتان سختگیر است، سخت در اشتباه هستید. پس از استخدام شدن در یک شرکت یا موسسه، متوجه خواهید شد که رئیس شما خیلی سختگیرتر از آموزگارتان است، چون او دیگر امنیت شغلی آموزگارتان را ندارد و در مقایسه با کاری که انجام خواهید داد تنها منافع خود را مد نظر قرار می دهد.
اصل پنجم: آشپزی در رستوران‌ها یا خیلی از مشاغل ساده با غرور و شأن شما تضاد ندارد. پدر بزرگ‌های ما برای این کار اصطلاح دیگری داشتند، از نظر آنها این کار "یک فرصت" برای آینده بود.
اصل ششم: اگر در کارتان موفق نیستید، والدین خود را ملامت نکنید، از نالیدن دست بکشید و از اشتباهات خود درس بگیرید.
اصل هفتم: قبل از آنکه شما متولد بشوید، والدین شما هم جوانان فعال و پرشوری بودند و به قدری که اکنون شما تصور می کنید، ملال‌آور نبودند.

نیروی اشک

این شعر یکی از زیباترین سروده های رهی معیری است حیفم آمد که دوستان را در لذت خواندن آن بی نصیب گذارم :

عزم وداع كرد ،جواني به روستاي
درتيره شامي ،از بر خورشيد طلعتي

طبع هوا ،دژم بد و چرخ از فراز ابر
همچون حباب ،در دل درياي ظلمتي

زن گفت با جوان كه ازين ابر فتنه زاي
ترسم رسد به گلبن حسن تو آفتي

در اين شب سيه كه فرو مرده شمع ماه
اي مه ،چراغ كلبه ي من باش ساعتي

ليكن جوان زجنبش طوفان نداشت باك
دريا دلان ،ز موج ندارند دهشتي

بر خاست تا برون بنهد پاي زآن سراي
كو را  دگرنبود مجال اقامتي

سرو روان ،چو عزم جوان استوار ديد
افراخت قامتي،كه عيان شد قيامتي

بر چهر يار دوخت بحسرت دو چشم خويش
چون مفلس گرسنه ،به خوان ضيافتي

با يك نگاه كرد بيان شرح اشتياق
بي آنكه از زبان بكشد بار منتي

چون گوهري كه غلتد بر صفحه اي ز سيم
غلتان به سيمگون رخ وي،اشك حسرتي

ز آن قطره ي سرشك،فروماند پاي مرد
يكسر ز دست رفت گرش بود طاقتي

آتش فتاد در دلش از آب چشم دوست
گفتي ميان آتش و آب است نسبتي

اين طرفه بين كه سيل خروشان در او نداشت
چندان اثر ،كه قطره ي اشك محبتي

                                                                      رهی معیری

حقوق بشر

                                 
وصیت نامه داریوش کبیر :
*اينك كه من از دنيا مي روم، بيست و پنج كشور جز امپراتوري ايران است و در تمامي اين كشورها پول ايران رواج دارد و ايرانيان درآن كشورها داراي احترام هستند و مردم آن كشورها نيز در ايران داراي احترامند، جانشين من خشايارشا بايد مثل من در حفظ اين كشورها كوشا باشد و راه نگهداري اين كشورها اين است كه در امور داخلي آن ها مداخله نكند و مذهب و شعائر آنان را محترم شمرد .
*اكنون كه من از اين دنيا مي روم تو دوازده كرور دريك زر در خزانه داري و اين زر يكي از اركان قدرت تو مي باشد، زيرا قدرت پادشاه فقط به شمشير نيست بلكه به ثروت نيز هست. البته به خاطر داشته باش تو بايد به اين خزانه بيفزايي نه اين كه از آن بكاهي، من نمي گويم كه در مواقع ضروري از آن برداشت نكن، زيرا قاعده اين زر در خزانه آن است كه هنگام ضرورت از آن برداشت كنند، اما در اولين فرصت آن چه برداشتي به خزانه بر گردان .
*مادرت آتوسا ( دختر كورش كبير ) بر گردن من حق دارد پس پيوسته وسايل رضايت خاطرش را فراهم كن .
*ده سال است كه من مشغول ساختن انبارهاي غلّه در نقاط مختلف كشور هستم و من روش ساختن اين انبارها را كه از سنگ ساخته مي شود و به شكل استوانه هست در مصر آموختم و چون انبارها پيوسته تخليه مي شود حشرات در آن به وجود نمي آيد و غلّه در اين انبارها چندين سال مي ماند بدون اين كه فاسد شود و تو بايد بعد از من به ساختن انبارهاي غلّه ادامه بدهي تا اين كه همواره آذوغه دو ياسه سال كشور در آن انبارها موجود باشد و هر سال بعد از اين كه غلّه جديد بدست آمد از غلّه موجود در انبارها براي تامين كسري خوار و بار استفاده كن و غلّه جديد را بعد از اين كه بوجاري شد به انبار منتقل نما و به اين ترتيب تو براي آذوقه در اين مملكت دغدغه نخواهي داشت ولو دو يا سه سال پياپي خشك سالي شود .
*هرگز دوستان و نديمان خود را به كارهاي مملكتي نگمار و براي آنها همان مزيّت دوست بودن با تو كافيست، چون اگر دوستان و نديمان خود را به كار هاي مملكتي بگماري و آنان به مردم ظلم كنند و استفاده نا مشروع نمايند نخواهي توانست آنها را مجازات كني چون با تو دوست اند و تو ناچاري رعايت دوستي نمايي.
*كانالي كه من مي خواستم بين رود نيل و درياي سرخ به وجود آورم ( كانال سوئز ) به اتمام نرسيد و تمام كردن اين كانال از نظر بازرگاني و جنگي خيلي اهميت دارد، تو بايد آن كانال را به اتمام رساني و عوارض عبور كشتي ها از آن كانال نبايد آن قدر سنگين باشد كه ناخدايان كشتي ها ترجيح بدهند كه از آن عبور نكنند .
*اكنون من سپاهي به طرف مصر فرستادم تا اين كه در اين قلمرو ، نظم و امنيت برقرار كند، ولي فرصت نكردم سپاهي به طرف يونان بفرستم و تو بايد اين كار را به انجام برساني، با يك ارتش قدرتمند به يونان حمله كن و به يونانيان بفهمان كه پادشاه ايران قادر است مرتكبين فجايع را تنبيه كند .
*توصيه ديگر من به تو اين است كه هرگز دروغگو و متملّق را به خود راه نده، چون هر دوي آنها آفت سلطنت اند و بدون ترحم دروغگو را از خود بران. هرگز عُمّال ديوان را بر مردم مسلط مكن و براي اين كه عُمال ديوان بر مردم مسلط نشوند، قانون ماليات را وضع كردم كه تماس عُمال ديوان با مردم را خيلي كم كرده است و اگر اين قانون را حفظ نمايي عُمال حكومت زياد با مردم تماس نخواهند داشت .
*افسران و سربازان ارتش را راضي نگاه دار و با آنها بدرفتاري نكن، اگر با آنها بد رفتاري نمايي آن ها نخواهند توانست مقابله به مثل كنند ، اما در ميدان جنگ تلافي خواهند كرد ولو به قيمت كشته شدن خودشان باشد و تلافي آن ها اين طور خواهد بود كه دست روي دست مي گذارند و تسليم مي شوند تا اين كه وسيله شكست خوردن تو را فراهم كنند .
*امر آموزش را كه من شروع كردم ادامه بده و بگذار اتباع تو بتوانند بخوانند و بنويسند تا اين كه فهم و عقل آنها بيشتر شود و هر چه فهم و عقل آنها بيشتر شود تو با اطمينان بيشتري حكومت خواهي كرد . *همواره حامي كيش يزدان پرستي باش، اما هيچ قومي را مجبور نكن كه از كيش تو پيروي نمايد و پيوسته و هميشه به خاطر داشته باش كه هر كسي بايد آزاد باشد تا از هر كيشي كه ميل دارد پيروي كند .
*بعد از اين كه من زندگي را بدرود گفتم ، بدن من را بشوي و آنگاه كفني را كه من خود فراهم كرده ام بر من بپيچان و در تابوت سنگي قرار بده و در قبر بگذار ، اما قبرم را مسدود مكن تا هر زماني كه مي تواني وارد قبر بشوي و تابوت سنگي من را آنجا ببيني و بفهمي كه من -پدرت - كه پادشاهي مقتدر بودم و بر بيست و پنج كشور سلطنت مي كردم ،مُردم و تو نيز خواهيد مُرد زيرا سرنوشت آدمي اين است كه بميرد، خواه پادشاه بيست و پنج كشور باشد ، خواه يك خاركن و هيچ كس در اين جهان باقي نخواهد ماند، اگر تو هر زمان كه فرصت بدست مي آوري وارد قبر من بشوي و تابوت مرا ببيني، غرور و خودخواهي بر تو غلبه نخواهد كرد، اما وقتي مرگ خود را نزديك ديدي، بگو قبر مرا مسدود كنند و وصيت كن كه پسرت قبر تو را باز نگه دارد تا اين كه بتواند تابوت حاوي جسدت را ببيند.
*زنهار، زنهار، هرگز خودت هم مدعي و هم قاضي نشو، اگر از كسي ادعايي داري موافقت كن يك قاضي بي طرف آن ادعا را مورد رسيدگي قرار دهد و راي صادر كند، زيرا كسي كه مدعيست اگر قضاوت كند ظلم خواهد كرد.
*هرگز از آباد كردن دست برندار زيرا اگر از آبادكردن دست برداري كشور تو رو به ويراني خواهد گذاشت، چون قائده اينست كه وقتي كشوري آباد نمي شود به طرف ويراني مي رود. در آباد كردن ، حفر قنات ، احداث جاده و شهرسازي را در درجه اول قرار بده .
*عفو و دوستي را فراموش مكن و بدان بعد از عدالت برجسته ترين صفت پادشاهان عفو است و سخاوت، ولي عفو بايد فقط موقعي باشد كه كسي نسبت به تو خطايي كرده باشد و اگر به ديگري خطايي كرده باشد و تو عفو كني ظلم كرده اي زيرا حق ديگري را پايمال نموده اي .
*بيش از اين چيزي نمي گويم، اين اظهارات را با حضور كساني كه غير از تو اينجا حاضراند كردم تا بدانند قبل از مرگ، من اين توصيه ها را كرده ام.
اينك برويد و مرا تنها بگذاريد زيرا احساس مي كنم مرگم نزديك شده است.

---

                         
منشور حقوق بشر کوروش بزرگ: موسوم به استوانه کوروش، استوانه‌ای سفالین است که در سال ۵۳۹ پیش از میلاد به فرمان کورش دوم هخامنشی، شاهنشاه ایران ساخته شده و دور تا دور آن مجموعه‌ای از سخنان و دستورات شاهنشاه نقش گردیده است. این استوانه که به عنوان «اولین منشور حقوق بشر» در جهان شناخته می‌شود،به عنوان سنگ بناي يادبودي  در پایه‌های شهر بابل قرار گرفت.
در حدود سال ۱۲۸۵ خورشیدی (۱۸۷۹-۱۸۸۲) به هنگام کاوشهای باستان‌شناسی در بابل در ميان رودان، هورمزد رسام، باستان شناس بريتانيايي آسوري تبار،اين استوانه را یافت .جنس این استوانه از گل رس است، ۲۳ سانتی‌متر طول و ۱۱ سانتی‌متر عرض دارد و دور تا دور آن در حدود ۴۰ خط به زبان آكادي وخط ميخي نوشته شده‌است. بررسی‌ها نشان داد که نوشته‌های استوانه به دستور كورش بزرگ پس از شکست نبونيد (بخت النصر) و گشوده شدن شهربابل ،نویسانده شده‌ است.
در حال حاضر این لوح سفالین استوانه‌ای در بخش «ایران باستان» در موزه بريتانيا در لندن نگهداری می‌شود.اين لوح در جریان جشنهاي ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهي در ايران به رغم مخالفت دولت وقت بریتانیا برای چند روز به ايران آورده شد و به نمایش در آمد.
در سال ۱۹۷۱ میلادی، سازمان ملل متحد آن را به شش زبان رسمی سازمان منتشر کردو در حال حاضر نسخه‌بدلي ازاین منشور به عنوان كهن‌ترين فرمانِ شناخته‌شدة تفاهم و همزيستي ملت‌ها در ساختمان سازمان ملل متحد در نيويورك نگهداري مي‌شود. اين كتيبه در فضاي بين تالار اصلي شوراي امنيت و تالار قيمومت جاي دارد.
ترجمه و انتــشار فرمــان كــورش بــزرگ (كــورش دوم) پــرده از نادانــسته‌هاي بســيار برداشت و بزودي بعنوان «منشور آزادي» و «نخستين منشور جهاني حقوق بشر» شهرتي عالمگير يافت و نمايندگان و حقوق‌دانان كشورهاي گوناگون جهان در سال 1348 خورشيدي با گردهمايي در كنار آرامگاه كورش در پاسارگاد، از او بنام نخستين بنياد‌گذار حقوق بشر جهان ياد كردند و او را ستودند. حقوقي كه انسانِ امروز پس از دوهزاروپانصد سال در انديشة ايجاد و فراهم‌سازيِ آن افتاده است و آرزوي گسترش آنرا در سر مي‌پروراند.
كورش دوم، بنیان‌گذار پادشاهی ایران و آغازگر سلسله هخامنشيان ،پس از تسخیر بابل، در آنجا تاج‌گذاری کرد و اعلام عفو عمومی نمود؛ ادیان بومی را آزاد اعلام کرد و برای جلب محبت مردم ميان رودان(بين النهرين)، مردوك که کهن‌ترین خدای بابل بود را به رسمیت شناخته، او را نیایش کرد و سپاس گفت. او هیچ گروه انسانی را به بردگی نگرفت و سپاهیانش را از تجاوز به مال و جان رعایا بازداشت. او تمامی کسانی را که به اسارت به بابل آورده شده بودند گرد هم آورد و منزلگاه آنها را به ایشان بازگرداند. وي همچنین قوم يهود را نیز از اسارت و بیگاری در بابل آزاد ساخت.
سپس شرح اين وقایع و دستورات روی لوح نگاشته شد:
در این لوح استوانه‌ای، کورش پس از معرفی خود و دودمانش و شرح مختصر فتح بابل، می‌گوید که تمام دستاوردهایش را با کمک و رضایت مردوک خدای بابلی به انجام رسانده‌ است. وی سپس بیان می‌کند که چگونه آرامش و صلح را برای مردم بابل وکشور سومربه ارمغان آورده، و پیکر خدایانی که نبونید از نیایشگاه‌های مختلف برداشته و در بابل گردآوری کرده بوده را به نیایشگاه‌های اصلی آنها در میان رودان و غرب ایران برگردانده است. پس از آن، کورش می‌گوید که چگونه نیایشگاه‌های ویران‌شده را از نو ساخته و مردمی را که اسیر پادشاه‌های بابل بودند به میهن‌شان برگردانده است. در این نوشته اشاره‌ی مستقیمی به آزادی قوم یهود از اسارت بابلیان نشده، اما با مطالعه و پژوهش منابع تاریخی مشخص شده است که آزادی یهودیان بخشی از سیاست کوروش پس از فتح بابل بوده است.
برگردان مشهورترین بخش منشور چنین است:
*منم كـورش، شاه جهان، شاه بزرگ، شاه توانمند، شاه بابِـل، شاه سومر و اَكَد، شاه چهار گوشه جهان. پسر كمبوجيه، شاه بزرگ … نوه كورش، شاه بزرگ … نبيره چيش‌پيش، شاه بزرگ …
آنگاه كه بدون جنگ و پيكار وارد بابل شدم، همه مردم گام‌هاي مرا با شادماني پذيرفتند. در بارگاه پادشاهان بابِـل بر تخت شهرياري نشستم. مردوك خداي بزرگ دل‌هاي پاك مردم بابـل را متوجه من كرد … زيرا من او را ارجمند و گرامي داشتم.
ارتش بزرگ من به صلح و آرامي وارد بابل شد. نگذاشتم رنج و آزاري به مردم اين شهر و اين سرزمين وارد آيد. وضع داخلي بابل و جايگاه‌هاي مقدسش قلب مرا تكان داد … من براي صلح كوشيدم.
من برده‌داري را بر‌انداختم، به بدبختي آنان پايان بخشيدم. فرمان دادم كه همه مردم در پرستش خداي خود آزاد باشند و آنان را نيازارند. فرمان دادم كه هيچكس اهالي شهر را از هستي ساقط نكند.
مَـردوك خداي بزرگ از كردار من خشنود شد … او بركت و مهرباني‌اش را ارزاني داشت. ما همگي شادمانه و در صلح و آشتي مقام بلندش را ستوديم …
من همه شهرهايي را كه ويران شده بود از نو ساختم. فرمان دادم تمام نيايشگاه‌هايي كه بسته شده بودند را بگشايند. همه خدايان اين نيايشگاه‌ها را به جاهاي خود بازگرداندم.
همه مردماني كه پراكنده و آواره شده بودند را به جايگاه‌هاي خود برگرداندم و خانه‌هاي ويران آنان را آباد كردم. همه مردم را به همبستگي فرا خواندم. همچنين پيكره خدايان سومر و اَكَـد را كه نَـبونيد بدون واهمه از خداي بزرگ به بابل آورده بود، به خشنودي مَردوك خداي بزرگ و به شادي و خرمي به نيايشگاه‌هاي خودشان بازگرداندم. بشود كه دل‌ها شاد گردد.
بشود، خداياني كه آنان را به جايگاه‌هاي مقدس نخستين‌شان بازگرداندم، هر روز در پيشگاه خداي بزرگ برايم زندگانيِ بلند خواستار باشند. بشود كه سخنان پر بركت و نيكخواهانه برايم بيابند. بشود كه آنان به خداي من مَردوك بگويند: ‘‘ به كورش شاه، پادشاهي كه ترا گرامي مي‌دارد و پسرش كمبوجيه، جايگاهي در سراي سپند ارزاني دار.’’
من براي همه مردم جامعه‌اي آرام فراهم ساختم و صلح و آرامش را به تمامي مردم اعطا كردم.

جهت دیدن اعلامیه جهانی حقوق بشر به ادامه مطلب بروید:

ستاره ای از مشرق

من اهل مشهد هستم و دکتر علی شریعتی را از کودکی می شناسم.
من مدرسه شاهرضا بودم و علی مدرسه فردوسی. ولی در کانون نشر حقایق با هم بودیم.
در فرانسه هم جلسه مفصلی داشتیم ،آقای ژان پل سارتر هم در این جلسه بود.جلسه زیرزمینی برای مبارزات الجزایر بود.
در همین جلسه ژان پل سارتر از من پرسید : تو علی را می شناسی؟ گفتم بله ،گفت:

                         « او ستاره ای است که از شرق طلوع خواهد کرد ».

در آن زمان ما نه تنها به علی آنچنان اهمیت نمی دادیم بلکه اختلاف نظر هم داشتیم. ما اصلا" انتظار نداشتیم علی این بشود، ولی ژان پل سارتر این حرف را زد.
علی خیلی فعال بود ، در همان کانون ذهن پر سوالی داشت. به همه چیز شک می کرد و بین خودمان به او می گفتیم: « کانت »من بعد از جلسه حرف سارتر را به علی گفتم. علی با همان لهجه مشهدی خودمان گفت :« اون از کجا مرا می شناسد ، این حرف مفت چیه که می زند».
اما حرف سارتر در من خیلی اثر کرد و گفتم که او شخصیتی نیست که بیخود چیزی را بگوید.بعد از اینکه علی آمد به ایران ، روشن شد تشخیص او نه تنها درست بود درست تر هم از آب در آمد!   
                                                                                                        
                                                                                                            دکتر محمد مولوی

به هيچ سبزه ي اين باغ دل مبند...

           از باغ می برند  تا   چراغانی ات کنند                                                    
                                         تا  کاج  جشن های  زمستانی ات کنند

      پر  کرده اند   صبح   تو  را   ابرهای  تار                                               
                                         تنها   به  این  بهانه  که  بارانی ات کنند

         یوسف! به این رها شدن ازچاه دل مبند                                                
                                         این   بار  می برند  که  زندانی ات  کنند

        یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست                                               
                                         از نقطه ای بترس که  شیطانی ات  کنند

       ای گل گمان نکن به شب جشن می روی                                              
                                           شاید به خاک مرده ای ارزانی ات  کنند

        آب   طلب   نکرده  همیشه  مراد  نیست                                               
                                           گاهی  نشانه ایست  که قربانی ات کنند

                                                                     شعر از : فاضل نظری

---

 باروت چشمهاش ولی نم کشیده بود....  

وقتی تفنگ سر به هوا را خریده بود                   
خواب  پرنده های  زیادی  پریده  بود

هر روز  با  اشاره  دستش  کبوتری 
درخون  بی بهانه جفتش  تپیده بود 

گاهی گوزن ماده پی خون کودکش 
تا  ابتدای  دهکده  با  او  دویده بود

از  ترس  عطسه های  تفنگش   هزار  بار 
خرگوش ترس خورده به سمتش دویده بود

پنجاه سال بعد که چشمان خسته اش 
بر   کاکل   درخت   کلاغی  ندیده   بود

 شب  حین  بازگوئی  افسانه  شکار 
 با اینکه اشک روی لبانش چکیده بود

 با تیغه های خونی شاخ گوزن پیر 
 مثل  پلنگ  سینه خود رادریده بود

آنشب تب چکانده شدن داشت چون تفنگ
باروت  چشمهاش  ولی  نم  کشیده بود...

                                                  شعر از : کورش کیانی

گلي كه آتش عشق را در درونم برافروخت...

                                                                     

هنوز از ورودم به دانشگاه بيش از يك ترم نگذشته بود که  باغچه زندگیم با شمیم بهاری عشق معطر شد و عطر نيلوفري خوش بو فضاي زندگيم را پر كرد، با تمام وجود دوستش داشتم بي آنكه بداند و بخاطر او بود كه سرودم بي آنكه بخواند :

                                                           "  گل معشوق"

                 پيش چشمان تو اي يوسف مصري مستم                    
                                                              من   زليخا  شده^ء   عارض  ماهت   هستم

                 بيش از اينم مچشان جرعه، خدا را ساقي              
                                                             كه  من  از  جرعه^ء   اوّل  كه  تو  دادي مستم 

                 گل معشوق  نمی پژمُرَد  ای  بلبل  مست            
                                                             هر  سحرگه   چو  بود   زلف  دعا   در دستم

                مرغ عشقی چو تو ای طوطی شیرین گفتار                  
                                                             همسخن  با  من  و  من  لال  ازلْ زاد استم

                 بی خرد نیستم ای ناصح مشفق، خاموش                
                                                             من دهان پيش سخن سنج سخندان بستم

                جسدي  بي  نفسم   روح  مرا   باز   دهيد                        
                                                             من   از   ابناي     ندامتگه     تاريخ     استم

                نفسم  جرعه^ء  عشق است و وصالي دائم                  
                                                              يا   سر   زلف   نگاري   كه   بود  در  دستم

                                                                                                    
                                                                                                          مهدي نساجي 

پاره های آتش (سروده هائی که با آنها سوخته ام) ----------> در ادامه مطلب :                

ادبیات سمبلیک

                                    

یکی از شیوه های نویسندگی ،نوشتن به سبك سمبوليك است كه در آن نويسنده با به كارگيري سمبولها حرف خويش را در پوششي خاص بيان مي كند مثال بارز چنين نوشته هايي در ادبيات ما كتاب كليله و دمنه مي باشد كه در آن حيوانات جانشين انسانها شده و نويسنده هر حيواني را با در نظر گرفتن خصيصه ي بارزش در نقش انساني با همان خصلت برجسته به بازي گرفته است.
اين مقدمه را به اجمال گفتم تا به پنج بيت شعر ازحكيم ابوالقاسم فردوسي اشاره كنم كه  شاعر معاصر استادسيدمحمد حسين بهجت تبريزي(شهريار) آن را از زيباترين نمونه هاي شعر سمبوليك در ادب فارسي مي داند،فردوسي در سه بيت اول سمبولها را(كه عبارتند از يك انسان ابله ،گوهرشبچراغ و خر) با شگردي استادانه به كار گرفته و در دو بيت آخر به شيوه اي استادانه تر به تفسير سمبولها پرداخته است گو اينكه اين دوبيت كليد حل معماست.

                  یکی ابلهي شبچراغی بجست            که با وی  بُدي عِقد پروین درست

                  خری   داشت  آن  ابله  کور  دل             که  بُد جانْش  با جان  خر متصل

                  چنان شبچراغی که ناید بدست           شنیدم  که  بر  گردن  خر  ببست

                  من  آن  شبچراغ   سحر گاهیم             فروزان   کن     ماه   تا    ماهیم

                  ولیکن    مرا   بخت   ابله  شِعار             ببسته  است   بر  گردن   روزگار

شاعري با دهان دوخته

-شعر زير يكي از زيباترين سروده هاي فرخي يزدي است كه با نهايت احترام آن را به تمام دوستداران ادب فارسي تقديم ميكنم :

شب چو در بستم و مست از می نابش كردم          ماه  اگر  حلقه  به در  كوفت  جوابش  كردم

ديدی  آن  ترك  ختا  دشمن  جان  بود    مرا ؟          من كه عمری به خطا دوست خطابش كردم

منزل  مردم  بيگانه  چو شد   خانه ی  چشم           آنقدر   گريه   نمودم   كه    خرابش    كردم

شرح  داغ  دل  پروانه  چو   گفتم   با    شمع           آتشی   در   دلش    افكندم  و   آبش كردم

غرق خون  بود  و نمی مرد ز حسرت   فرهاد !         خواندم افسانه ی شيرين و به خوابش كردم

دل  كه خونابه ی غم بود و جگر گوشه ی درد           بر   سر   آتش   جور   تو   كبابش     كردم !

زندگی   كردن   من    مردن   تدريجی    بود !          آنچه   جان   كند   تنم عمر حسابش كردم

 

یک وصیت انسان ساز

 

                                                                            

وصیت نامه پروفسور لوئی پاستور یکی از وصیت نامه های زیبا وپرمفهومی است که تا کنون خوانده ام شاید زیبائی این جملات بیشتر مدیون عملکرد نویسنده آنها لوئی پاستور در زندگی اش باشد چرا که او چیزی را گفته که خود با تمام وجود به آن عمل کرده است : 

 

      در هر حرفه اي كه هستيد نه اجازه دهيد كه به بدبيني هاي بي حاصل آلوده شويد و نه بگذاريد كه بعضي لحظات تأسف بار كه براي هر ملتي پيش مي آيد شما را به يأس ونا اميدي بكشاند. در آرامش حاكم بر آزمايشگاهها و كتابخانه هايتان زندگي كنيد .
نخست از خود بپرسيد: "من براي يادگيري و خودآموزي چه كرده ام ؟ " سپس همچنان كه پيشتر مي رويد ، بپرسيد : "من براي كشورم چه كرده ام ؟ " و اين پرسش را آنقدر ادامه دهيد تا به اين احساس شاديبخش و هيجان انگيز برسيد كه شايد سهم كوچكي در پيشرفت و اعتلاي بشريت داشته ايد .

اما هر پاداشي كه زندگي به تلاشهايمان بدهد يا ندهد، هنگامي كه به پايان تلاشهايمان نزديك مي شويم هر كداممان بايد حق آن را داشته باشيم كه با صداي بلند بگوئيم : 

                           " من آنچه در توان داشته ام انجام داده ام".

 

جهت ديدن نامه اي منسوب به چارلي چاپلين به ادامه مطلب برويد: