شام است وسرشک اشک جاري
از حال دلم خبر نداري
شام است ودوچشم من پر از آب
از آب پراست و خالي از خواب
شام است و نواي لاي لايي
بسته است دهان به ژاژخايي
شام است وستاره ها خمارند
مستان چو هميشه بيقرارند
شام است ونسيم سرکش ومست
بر بال فرشته مي کشد دست
شام است و نسيم سبز بارش
بر روح و روان دهد نوازش
شام است ومنِ زخويش رفته
تا اوج خيال پيش رفته
بيدار دلم به يادِ ياران
در فکر وخيال جرعه خواران
در مقدمت ابر ذوق مي کرد
برديده سرشکِ شوق ميکرد
در رفتنت اي گل بهاري
خون از مُژه گشته بود جاري
مي رفتي وجان به پات مي ريخت
چشمي نگران ترانه مي بيخت
اي کوچه به کوچه از پِيَت دل
اي سرخوش ومست ازمِيَت دل
اي چشم تو چون پياله مَخمور
اي نام تو با ستاره محشور
اي چشم تو چشمه نجابت
اي روح تو آبشار عفّت
اي سينه تو عُيون حکمت
چشمان تو آبشار رحمت
آهسته بران غزال سرمست
آيا نظرت به زير پا هست؟
اي سرو روان، روان فدايت
قلبيست شکسته زيرپايت
بر دوش چرا سبو نداري
با من سر گفتگو نداري
از راه کرم خجالتم ده
امشب به سريرديده پانه
پانه که دوباره جان بگيرم
از شاطر عشق نان بگيرم
داني که کِيَم به دام کردي؟
روزي که مرا سلام کردي
روزي که لب نگاه تر شد
روزي که اميد بارور شد
روزي که لبم شراب نوشيد
روزي که دوباره خمره جوشيد
روزي که اگر نبود آن روز
کي بود مرا دلي پراز سوز؟
آن روزخيال بود و مستي
در حاشيه دلم نشستي
رفتي و بهار از چمن رفت
ساقي زبرم سبو شکن رفت
اي کوچه که رهگذار ياري
خوش باد تو را چه افتخاري
من مفتخرم که خاک پايش
گرديده ام اي روان فدايش
شب آمد و آب ديده جاريست
درچشم من اي طبيب خاريست
سوگند به ناله هاي عشاق
من گشته به مرگ خويش مشتاق
سوگند به کشتي شناور
کز ناله نمي روم فراتر
تا هست غمش به جان بنالم
در بندگيش به خود ببالم
اي صاحب ديدگان بيمار
اين مزرعه راببين پر از خار
ماييم به عارضت گرفتار
يارب دل دوست را به رحم آر
يارب چه کنم بدين خُماري؟
دانم چه کنم، شراب، آري
يک جرعه شراب ناب آري
از دست چو يار گل عذاري
اي ساقي ميکده خمارم
يا مِي بده يا زپا درآرم
اي يوسف گلعذار برخيز
اي غنچه يادگار برخيز
برخيز و بگير دست ما را
دلها همه گشته سنگ خارا
رندان طريق تشنه هستند
آبي بده ساقه ها شکستند
زان چشم خمار مردم آزار
کس نيست که نبوداو گرفتار
فرهاد که بيستون شکن بود
خونين دل و آهنين بدن بود
من همچو حصير خشک تُردم
خون دل عاشقانه خوردم
از من طلب صبوريت چيست؟
عيوب نيم مرا چه صبريست؟
من مرغ شکسته بالِ عشقم
از خويش گذشته حالِ عشقم
اي شمسِ منير ابر آلود
از ديده ببين روان شده رود
روديست روان ز ديده از خون
چون سندِ پر آب و رود کارون
ماييم در انتظارت اي دوست
برداشته درد و داغمان پوست...
مهدی نسّاجی زواره
ـــکجائی بلبل؟
چمن از غلغله خاليست نوايي بلبل
گوشها کر شد ونشنيد صدايي بلبل
عندليبان دروغين همه مردند بيا
وقت آنست که رخساره نمايي بلبل
لاله پرپر شدوپژمرد گل زنبق و ياس
باغبان رفت ونيامد تو کجايي بلبل ؟
برف باريد و دل گرم محبت بفسُرد
اي که از طايفه تحت کسايي بلبل
جاي گل خاردميد ازدل خاک اي دل پاک
نه دگر بر دل خاک است بنايي بلبل
خنده هاگم شدوچشمان همه خونين گرديد
نه دلي مانده به ما و نه بهايي بلبل
قامت سرو خميد وبن تاکان خشکيد
نه وفا ديد دل ما نه صفايي بلبل
تکيه برمسند قدرت بزن وامري کن
اي که معشوقه مردان خدايي بلبل
بده تسکين به دل خون شده ازداغ فراق
تو که بر درد همه خلق دوايي بلبل
مرشد وپير و مراد وصنم وقطب تويي
بر دل غمزدگان نيز شفايي بلبل
ماه شبهاي ظلوم و فلق صبح اميد
روشني بخش دل و عطر هوايي بلبل
چهچهت مست کندعاشق بي سامان را
که تو سر تا بقدم شور و غنايي بلبل
نوروحي است که درغالب اين چهچهه ها
مي دهد بر دل تاريک سنايي بلبل
ما گنهکار و دل افسرده و آلوده و پست
خوش به حال توکه معشوق خدايي بلبل
کس نداندکه چرامي شکفد غنچه ياس
گوييا مي شنود از تو صلايي بلبل
برسرکوي تو منزل بنمايم شب وروز
تا سرانجام تو از پرده درايي بلبل
خوشترازقامت سرو ورخ چون ماهت نيست
اي که از جانب حق حجت مايي بلبل
خواجه زد فالي وفرمود کسي مي آيد
مژده بر دل که مسيحا نفسايي بلبل
طبعم امشب نتراويد که شعري سازد
بده بر قافيه و وزن صفايي بلبل
مهدی نساجی زواره