این شعر یکی از زیباترین سروده های رهی معیری است حیفم آمد که دوستان را در لذت خواندن آن بی نصیب گذارم :
عزم وداع كرد ،جواني به روستاي
درتيره شامي ،از بر خورشيد طلعتي
طبع هوا ،دژم بد و چرخ از فراز ابر
همچون حباب ،در دل درياي ظلمتي
زن گفت با جوان كه ازين ابر فتنه زاي
ترسم رسد به گلبن حسن تو آفتي
در اين شب سيه كه فرو مرده شمع ماه
اي مه ،چراغ كلبه ي من باش ساعتي
ليكن جوان زجنبش طوفان نداشت باك
دريا دلان ،ز موج ندارند دهشتي
بر خاست تا برون بنهد پاي زآن سراي
كو را دگرنبود مجال اقامتي
سرو روان ،چو عزم جوان استوار ديد
افراخت قامتي،كه عيان شد قيامتي
بر چهر يار دوخت بحسرت دو چشم خويش
چون مفلس گرسنه ،به خوان ضيافتي
با يك نگاه كرد بيان شرح اشتياق
بي آنكه از زبان بكشد بار منتي
چون گوهري كه غلتد بر صفحه اي ز سيم
غلتان به سيمگون رخ وي،اشك حسرتي
ز آن قطره ي سرشك،فروماند پاي مرد
يكسر ز دست رفت گرش بود طاقتي
آتش فتاد در دلش از آب چشم دوست
گفتي ميان آتش و آب است نسبتي
اين طرفه بين كه سيل خروشان در او نداشت
چندان اثر ،كه قطره ي اشك محبتي
رهی معیری