شاعري با دهان دوخته

-شعر زير يكي از زيباترين سروده هاي فرخي يزدي است كه با نهايت احترام آن را به تمام دوستداران ادب فارسي تقديم ميكنم :

شب چو در بستم و مست از می نابش كردم          ماه  اگر  حلقه  به در  كوفت  جوابش  كردم

ديدی  آن  ترك  ختا  دشمن  جان  بود    مرا ؟          من كه عمری به خطا دوست خطابش كردم

منزل  مردم  بيگانه  چو شد   خانه ی  چشم           آنقدر   گريه   نمودم   كه    خرابش    كردم

شرح  داغ  دل  پروانه  چو   گفتم   با    شمع           آتشی   در   دلش    افكندم  و   آبش كردم

غرق خون  بود  و نمی مرد ز حسرت   فرهاد !         خواندم افسانه ی شيرين و به خوابش كردم

دل  كه خونابه ی غم بود و جگر گوشه ی درد           بر   سر   آتش   جور   تو   كبابش     كردم !

زندگی   كردن   من    مردن   تدريجی    بود !          آنچه   جان   كند   تنم عمر حسابش كردم